Bak hayat dediğin şey ne kadar hızlı geçip gitmekte. Çok değil yaklasık 2 yıl önce ben bir gün dediğimde o her zaman her dediğime gülen insanların güldüğü bircümle.. Çok değil daha yaklaşık 2 yıl önce; kurduğum o cümle oysa ne kadar eskide yaklasık 730 gün öncesinden bu günlere. Anında anı yaşarken; geçmek bilmeyen o saniyelerden şimdi hatırlarken bir tebessümden daha kısa anlara. E ben söyledim yine her zaman ki gibi siz güldünüz. İnanmadınız inandıramadım yine o zamanda; peki şimdi ne olacak ben söylediğimi yaptım siz ne yapacaksınız. Güldükleriniz gülücükleriniz; inanmayışlarınız ve alga geçişleriniz tıpkı her ben bir günle başlayan cümleme yaptıklarınız gibi. Buyurun bir değerlendirme yapalım. Ben cümleyi kurdum. Kurarken inandım yapardım yapmalıydım ve yapacaktım. Herşeyden ve herkesten önce kurmuştum o cümleyi ve artık yapmalıydı zira yaptım da.. Pek siz; kurulan cüğmleyi dinlemediniz; dinlemediğiniz için anlamadınız? Anlamadığınız için de inanmadınız? inanmayınca dalgaya vurup acı acı güldünüz? Peki şimdi ne olacak? Ben bir cümle daha kuracağım siz yine güleceksiniz? Ben bir cümle daha kuracağım yüreğimden inanarak; güvenerek ve yapacağımı bilerek? Siz yine dinlemeyecek inanmayacak ve güleceksiniz? Nereye kadar gidecek kadar bu? Ne zaman kabul edeceksiniz? Ne zaman aslında karşınızda ki insanı dinlediğiniz de sorunların biteceğini anlayacaksınız? Ne zaman insanlara güvenmeyi ve inanmayı öğreneceksiniz? Her seferinde tamam dedikleri söz verdikleri halde; iş gerçekleştirme kısmına geldiğinde çeşitli bahaneler sundukları halde güvenebilecek inanabileceksiniz o insanlara? Peki bir değişiklik yapalım? Bu sefer ben kurmuyum o cümleyi? Siz bana satın bir hayalinizi?  Olmaz mı? Var mıdır içinizde satılık hayali olanlar?

Uzun zamandır şöyle bir dönüp bakmadım kendime.. Nerdeyim nasılım kimleyim ne alemdeyim.. Çok sağlıklı geçmeyen okulun (Safiye Çıkrıkçıoğlu Meslek yüksek okulu – Organik tarım); ilk döneminde hem okul ile hem de hayat ile olan bazı görüşlerimde oldukça büyük değişiklik yaptım.. Gibi; işi bırakmak; gibi yer sağlayılığından vazgeçmek; gibi yanlızca web tasarım ile uğraşmak.. Şimdi ne haldeyim. Çok sağlıklı geçmeyen okulun (Safiye Çıkrıkçıoğlu Meslek yüksek okulu – Organik tarım); ikinci dönemine hızlı bir giriş yaptım bugün yorgunluktan sabah derslerini kaçırmış da olsam dersleri takip etmeye çalışıyorum en azından . Gerçi hoş hala anlamadım o okul bitince ne işime yarayacak ama işkenceli de olsa bu bitsin istiyorum. Ondandır sanırım bu sene sınava girmekten bile vazgeçtim.. Saçma bir anlamsızlık ve boşluk içinde anlmaya çalışıyorum kim nerede ne yapıyor ve ben onları nereden nasıl izliyorum.. Onlar izlerken d ben neler yapıyorum.. Okul deyince(Safiye Çıkrıkçıoğlu Meslek yüksek okulu – Organik tarım); bu dönem derslerin oldukça üst üste bindiğini ve neredeyse tum hafta ders çalış gibi sıkıcı bir dönem oldugunu biliyorum ve bu durumdan nefret ediyorum…

Ah tam bu yazıyı yazarken facebook’da güzel bir şiir eşlik etti bana onu da paylaşmak istedim sizlerle…

Can yücel – Hayat ve Ben