WeyseL.Com’u bugun itibari ile kapattım.. Site indexi değişik en azından site her ne kadar yerinde duruyor bile olsa siteye girmek isteyenlere bu an ki psikilojim cevap vermekte.. Bu durumu seviyorum.. Yazıyorum ama okunmuyorum.. O uyuz eleştiriler yok mutluyum.. Hiç olmadığım kadar mutluyum hemde?! Umarım bu sefer kararlarımı uygulamak ağır gelmez umarım bu sefer her şey yolunda gider.. Dua et bana…!

Uzun zamandır şöyle bir dönüp bakmadım kendime.. Nerdeyim nasılım kimleyim ne alemdeyim.. Çok sağlıklı geçmeyen okulun (Safiye Çıkrıkçıoğlu Meslek yüksek okulu – Organik tarım); ilk döneminde hem okul ile hem de hayat ile olan bazı görüşlerimde oldukça büyük değişiklik yaptım.. Gibi; işi bırakmak; gibi yer sağlayılığından vazgeçmek; gibi yanlızca web tasarım ile uğraşmak.. Şimdi ne haldeyim. Çok sağlıklı geçmeyen okulun (Safiye Çıkrıkçıoğlu Meslek yüksek okulu – Organik tarım); ikinci dönemine hızlı bir giriş yaptım bugün yorgunluktan sabah derslerini kaçırmış da olsam dersleri takip etmeye çalışıyorum en azından . Gerçi hoş hala anlamadım o okul bitince ne işime yarayacak ama işkenceli de olsa bu bitsin istiyorum. Ondandır sanırım bu sene sınava girmekten bile vazgeçtim.. Saçma bir anlamsızlık ve boşluk içinde anlmaya çalışıyorum kim nerede ne yapıyor ve ben onları nereden nasıl izliyorum.. Onlar izlerken d ben neler yapıyorum.. Okul deyince(Safiye Çıkrıkçıoğlu Meslek yüksek okulu – Organik tarım); bu dönem derslerin oldukça üst üste bindiğini ve neredeyse tum hafta ders çalış gibi sıkıcı bir dönem oldugunu biliyorum ve bu durumdan nefret ediyorum…

Ah tam bu yazıyı yazarken facebook’da güzel bir şiir eşlik etti bana onu da paylaşmak istedim sizlerle…

Can yücel – Hayat ve Ben

Sevda bir köle ayrılık sahibi olmus bir kere.En masum çağında aşk,satılmış bir insana. Ne gücü yeter özgürlüğe, ne de vazgeçebilir özgürlükten. Sahil kenarında kıyıya vurmuş bir valık. İçinde deniz özlemi, ölüm an ve an yakın. Zaman durmuş, sevdalı yürek terkedilmişcati bosluğuna. Lambalar sönük,vakit ayrılık,vakit yok aslında.İlk gecesinde durmuş ayrılığın zaman.. Kelimeler anlamsız, duygular gereksiz, yaşamak sebepsiz, sen yoksan neye gerek özgürlük..!

Anlayabilmek yada anlamsız kalıp hiç umursadan devam etmek.. Anlamaya çalışmak zor.. Geleceği bilmeden; hakkında planlar yapmak.. Engeller koymak yada engelleri aşıp sınırsızca yaşamak? Yarın ne olacak bilmiyorum. Veya ne olması gerektiği hakkında da bir bilgim yok.. Düşünmek istemiyorum. Sanırım vazgeçilmiş bir hayatı yaşamak daha da doğrusu yaşamaya çalışmak daha keyif verici.. Olduğundan, göründüğünden ve hissedildiğinden çok zor. Anlamaya çalışıyorum ama anlamak istedikçe takılan soru işaretleri yanan ampullerimden çok daha fazla.. Anlamamak istiyorum da olmuyor o zaman da ya engellere takılıyorum ya da engelleri aşmak zorunda kalıyorum. Sınırların olması yada olmaması güzel gibi gelebilir ama bir noktada sıkıcı da.. İnsanlar söylediklerini sadece sözlerinde bırakırken üstelik.. Ya söylemek çok kolay. Yada söylendikten sonra yapmaya gerek yok artık. Anlam anlamsız ve anlamak..! Geleceği bilmiyorken elimdeki ipuclarıyla en doğru geleceği yakalamaya çalışmak?! Üstelik bugünün doğrusu yarının yanlışı ihtimali de varken..!