Bunun yıl dönümünü işte şöyleyiz böyleyiz gibisinden kutlamak istemiyorum. Birilerinin  hala zoruna gittiğini acısını tasıdıklarını biliyorum ve o yuzden içimde bir gurur sessizce kutluyorum. neden mi her şeye bir logo uyduran google amcam bugün olabildiğine sessiz. Ne ir logo var ne de bir ayrıcalığı onlar kaybettiğinin farkında. Acıları hala taze ve susuyorlar demek ki farkındalar hala birşeylerin. O yüzden ne bilinçsiz sevinçlere gerek olmadığı düşüncesindeyim. Birileri acısını yaşayadursun bizler de devam edelim hayatın akışına. Bu toprak uğruna hayatını kaybetmiş atalarımızı saygıyla anar; bıraktıkları emaneti gerekirse onlar gibi  ölerek gelecek nesillere aktaracağımızı bilmenin gururuyla Ne Mutlu Türk’üm Diyene..!

Ah dün dinlediğim radyo da geçen bir cümle 18 yaş hayalleri.. Alıp 18′ime götürdü birden ama neydi benim 18lik hayallerim hatırlayamadım.. Mutlaka vardı olmalıydı tıpkı herkes gibi 18 yaşına girdiğim de şunu şunu mutlaka yapacağım dediğim taze baharın ilk adımlarında mutluluk dolu hayaller. Ama biliyorum hiç bir zaman bir erkek edası ile 18′ime geldiğim de ilk işim ehliyet almak gibi bir hayalim yoktu ki hala da almadım.. Neydi benim 18 yaş hayallerim ne olabilirdi? Veya gerçek oldular mı? Bakalım soralım kimlerin ne hayalleri varmış 18 li yaşlarında veya daha girmemiş olanların 18 yaştan beklentileri nelerdir?

Uzun zamandır şöyle bir dönüp bakmadım kendime.. Nerdeyim nasılım kimleyim ne alemdeyim.. Çok sağlıklı geçmeyen okulun (Safiye Çıkrıkçıoğlu Meslek yüksek okulu – Organik tarım); ilk döneminde hem okul ile hem de hayat ile olan bazı görüşlerimde oldukça büyük değişiklik yaptım.. Gibi; işi bırakmak; gibi yer sağlayılığından vazgeçmek; gibi yanlızca web tasarım ile uğraşmak.. Şimdi ne haldeyim. Çok sağlıklı geçmeyen okulun (Safiye Çıkrıkçıoğlu Meslek yüksek okulu – Organik tarım); ikinci dönemine hızlı bir giriş yaptım bugün yorgunluktan sabah derslerini kaçırmış da olsam dersleri takip etmeye çalışıyorum en azından . Gerçi hoş hala anlamadım o okul bitince ne işime yarayacak ama işkenceli de olsa bu bitsin istiyorum. Ondandır sanırım bu sene sınava girmekten bile vazgeçtim.. Saçma bir anlamsızlık ve boşluk içinde anlmaya çalışıyorum kim nerede ne yapıyor ve ben onları nereden nasıl izliyorum.. Onlar izlerken d ben neler yapıyorum.. Okul deyince(Safiye Çıkrıkçıoğlu Meslek yüksek okulu – Organik tarım); bu dönem derslerin oldukça üst üste bindiğini ve neredeyse tum hafta ders çalış gibi sıkıcı bir dönem oldugunu biliyorum ve bu durumdan nefret ediyorum…

Ah tam bu yazıyı yazarken facebook’da güzel bir şiir eşlik etti bana onu da paylaşmak istedim sizlerle…

Can yücel – Hayat ve Ben