Bir ilişkiye girdiğinizde, korkularınızdan arınmanız gerekir. Karşınızdaki kişinin size nasıl bir tepki vereceğini, nasıl davranacağını,  tüm içtenliğinizle açtığınız yüreğinize neler yapacağını, duygularınızı nasıl kullanacağını önceden bilemezsiniz.

Yüreğinizin etrafına taştan duvarlar örüp, zarar görmesin diye  çitler çekip, sonra da sevilmeyi bekleyemezsiniz. Siz bunları yaparken, karşı tarafın tüm içtenliği ve açık yürekliliği ile duygularını paylaşacağını, içinde bir sevginin doğup gelişebileceğini düşünmek, gerçekçi değildir.Çoğu insan bunu deniyor. Kendini geri çekiyor, taktikler, stratejiler geliştiriyor. Bu sayede kendini güvence altına alıyor ve sınırsızca sevilmek istiyor.

Başkalarını tarafından sevilmemek, beğenilmemek korkusu benliğinize yayıldığında, bir virüs gibi sizi ele geçirir. Bu durumun sürekliliği ise, hayatınızı için için kemirecek ve patolojik bir hal alacaktır.

Aşkı isteyen ve arayan insan, sonuçlarına da katlanmayı  göze almalıdır. İncinmek, tekrar kırılmak korkusu, bütün ilişkilerin dibine dinamit döşer. Üstelik pimini kendi elinizde tutarsınız.

Sürekli incinmekten korkarak kaçarken, karşınızdaki insanın size  yüreğinin kapılarını açarak gelmesini beklemek hata olur. Başkalarının sevgisini istiyorsanız, şartlara ve garantilere dayanmayan bir ilişkiye açık olmak zorundasınız.

Herkes ayrılığın acısını tadar. Bu duyguda aşkın devamı gibidir. Aşka dair ne varsa, aşk uğruna çekilmeye değecektir. Kendinizi saklayarak korunduğunuzu zannedersiniz, oysa asıl korunmanız gereken, içinizdeki çelişki ve korkudur.

Sevilmek ve sevmek için, acı çekmeyi de bilmelisiniz. İlişkinin başından, sonunun ne olacağını anlayamazsınız. Sadece tahmin yürütürsünüz. Korkmayın! Her ilişki sizi incitmez ama siz aynada kendinizle baş başa kaldıkça, ruhunuzda başkalarının açamayacağı yaralar bırakırsınız.

Candan Ünal